Արդեն երկար տարիներ Վենետիկը դանդաղ ջրասույզ է լինում, սակայն նորագույն տեխնոլոգիաների օգնությամբ մասնագետները գտել են՝ ինչպես պահել քաղաքը Ադրեատիկ ծովի ալիքների վտանգից: Ինչպես տեղեկացնում է constructiondigital կայքը, Իտալիայի տրանսպորտի և ենթակառուցվածքների նախարարությունը, Վենետիկի ջրային խորհուրդը և տեղական շինարարական ընկերությունները համատեղ սկսել են իրականացնել MOSE ծրագիրը: Նշենք, որ այս ծրագրի մշակման հիմնական դրդապատճառներից են 1966 թ-ի հզոր ջրհեղեղը, ջրի մակարդակի անընդհատ բարձրացումը և հողի էրոզիայի հետևանքով առաջացող բազմաթիվ խնդիրները: Ծրագրի շրջանակներում արդեն սկսվել է 78 դարպասների շինարարությունը, որոնք տեղեկայվելու են քաղաքի՝ նախօրոք ցամաքեցված 3 ծոցերում: Ծրագիրը, որն իրականացնում է իտալական առաջատար շինարարական ընկերությունների Քոնսորզիո Վենեցիա Նուովա (Consorzio Venezia Nuova) խումբը, աշխատելու է հետևյալ կերպ: Տեղատվության ժամանակ դարպասները լինելու են ծովածոցի հատակին՝ ջրով լեցուն վիճակում: Երբ նախազգուշացվի հնարավոր ջրհեղեղի մասին, ջրի հատակին գտնվող դարպասները դատարկվելու են ջրից օդի ճնշման ազդեցության տակ և արդյունքում վեր են բարձրանալու և փակելու են ծովածոցի մուտքը: Տեղատվության ժամանակ այս արգելքները, կրկին լցվելով ջրով, իջնելու են հանգստանալու ջրի հատակը: Կայքի տվյալներով՝ այս նախագծի բյուջեն կազմում է 6.7 մլրդ ԱՄՆ դոլար, և կառավարությունը մտադիր է այն շահագործման հանձնել մինչև 2014 թ-ը: Նշենք, որ ծրագրի իրականացման հարցում իշխանությունների և բնապահպանների կարծիքները բաժանվել են: Առաջինները գտնում են, որ ծրագիրը կօգնի քաղաքացիներին պահպանել իրենց քաղաքն ու փողոցները ջրասույզ լինելուց, իսկ բնապահպանների կարծիքով արհեստական դարպասները կխախտեն ծովածոցի զգայուն էկոհամակարգը:
20 տարի տևած մանրակրկիտ ամրապնդման աշխատանքներից հետո վերջապես Պիզայի աշտարակից հեռացվել է շինարարական փայտամածը, իսկ դա նշանակում է, որ զբոսաշրջիկների բազմությունը արդեն կարող է հիանալ աշտարակի գեղեցկությամբ մոտիկից: €27 միլիոն արժողությամբ նախագծի շնորհիվ աշտարակի թեքությունը նվազել է 50 սմ-ով, որը մինչ վերակառուցումը տարեկան թեքվում էր 1 մմ –ով: Աշտարակի թեքությունը բերվեց 3.99 մետրի (ուղղաձիգից)՝ նախորդ 4.5-ի փոխարեն, իսկ բարձրությունը կազմում է 56 մետր: Շուրջ երկու տասնյակ վերականգման մասնագետները քրտնաջան աշխատում էին Պիզայի աշտարակի վրա եղած գրաֆիթիի և դարավոր կեղտի մաքրման, ինչպես նաև պոկված մարմարե սալերի վերականգնման աշխատանքների վրա: Ջիզելլա Կապոնին՝ Իտալիայի մշակույթի նախարարության պահպանության և վերականգման ինստիտուտի ճարտարապետը բացատրում է,- «Չնայած հուշարձանի մակերեսին (7,000 քռ. մ) մենք աշխատել ենք յուրաքանչյուր սանտիմետրի վրա»: Աշտարակը անկումից փրկելու ինժեներական աշխատանքների հետաքրքրվածությունը առաջացել էր դեռևս 1964 թվականին, երբ իտալական կառավարությունը թեքությունը վերացնելու համար օգնություն խնդրեց: Հետագայում որոշվեց, որ տվյալ դասական կառույցին բնորոշ առանձնահատկությունները պահպանելու համար որոշակի թեքություն ամեն դեպքում պետք է պահպանվի: Արդյունքում, աշտարակի հիմքերի ստորին մասի վրա 800 տոննա քաշով կապարե հակակշիռներ են կիրառվել, հիմքերի բարձրացած մասին հակազդելու նպատակով, որոնք գտնվում են ավելի փափուկ գրունտերի վրա: 1987 թվականին UNESCO- ի համաշխարհային մշակույթային ժառանգության ցանկում ընդգրկվելուց հետո վերականգնողական լուրջ քայլեր ձեռնարկվեցին, և աշտարակը այցելուների համար փակվեց: Պիզայից հեռացրին ծանր զանգերը, երրորդ մակարդակի շուրջ ճոպաններ անցկացվեցին և հողի մեջ ամրացվեցին, իսկ վեր բարձրացված հիմքից 38 խորանարդ մետր հող հեռացվեց՝ աշտարակը բերելով 1838 թվականի թեքությանը: Պիզայի աշտարակը կառուցվել է մի քանի դար՝ 1173 -1372 թվականներին, իսկ ամրացմանն ուղղված միջոցառումներն աշտարակի կյանքը կերկարացնեն ևս 300 տարով:
