Անշարժ գույքի շուկայի վերլուծաբանները պնդում են՝ ապրիլին Մոսկվայի կենտրոնում բնակարանի քառակուսի մետրի գինը հասել է կես միլիոն ռուբլու ($18,000): Ինչպես տեղեկացնում է Regnum գործակալությունը, A-Reality Group ընկերության վերլուծական կենտրոնի տվյալններով ապրիլին Մոսկվայի կենտրոնում բնակարանների քառակուսի մետրի միջին գինը հասել է 412 հազար ռուբլու ($14,800): Ինչ վերաբերում է թանկարժեք վաճառվող բնակարանների միջին արժեքին, ապա այն արդեն կազմում է 56 մլն ռուբլի (մոտ $2,000,000): Քաղաքի կենտրոնական շրջանում վերջին տվյալներով վաճառքի է հանված 2.6 հազար բնակարան: Համաձայն ընկերության ներկայացրած տվյալների՝ Մոսկվայի կենտրոնում գտնվող «էկոնոմ» դասի բնակարանների քառակուսի մետրի գինը կազմում է միջինը 197 հազար ռուբլի ($7,000), «բիզնես» կարգի բնակարանների գինը՝ 258 հազար ռուբլի ($9,250), իսկ էլիտար բնակարաններինը՝ 475 հազար ռուբլի ($17,000): Մեկ սենյականոց բնակարանները վաճառվում են միջինը 7.7 մլն ռուբլով ($280,000), մակերեսը՝ 34.4 քառակուսի մետր: Երկսենյականոց բնակարաններ կենտրոնում կարելի է ձեռք բերել 13.4 մլն ռուբլով ($480,000), տարածքը՝ 54 քառակուսի մետր: Իսկ ինչ վերաբերում է երեք սենյականոցներին, ապա վերջիններիս գինը կազմում է 18.8 մլն ռուբլի ($670,000), իսկ մակերեսը՝ 76 քառակուսի մետր: Ընկերության կատարած վերլուծության «ամենա» անվանակարգում ներկայացվել են ամենաէժան և ամենաթանկ բնակարանները: Ապրիլին Մոսկվայի կենտրոնում վաճառվող ամենաէժանը բնակարանի գինը կազմում է 5.4 մլն ռուբլի ($193,500), իսկ ամենաթանկինը՝ 923մլն ռուբլի ($33,000,000): Ինչ վերաբերում է նորակառույց բնակարաններին, ապա վաճառվում է կառուցվածների մոտ 30%-ը՝ քառակուսի մետրը միջինը 714 հազար ռուբլով ($25,550): Ապրիլին Մոսկվայի կենտրոնում վաճառվող ամենաթանկ էլիտար բնակարանի քառակուսի մետրի գինը կազմում է 1 մլն 112 հազար ռուբլի ($39,800):

Հոնկոնգը համարվում է աշխարհի ամենաթանկ անշարժ գույք ունեցող տարածքը: Ինչպես հաղորդում է Bloomberg լրատվական գործակալությունը՝ համաձայն Salvills PLc բրոքերային ընկերության կատարած հետազոտությունների՝ 2010թ-ին Հոնկոնգում բնակարանները 55 % ավելի թանկ են եղել քան Լոնդոնում: Հիմք ընդունելով լոնդոնյան բնակարանների գները՝ առաջին տեղը զբաղեցրել է Հոնկոնգը իր 55%-ով, Մոսկվան՝ 7.4%-ով է բարձր, իսկ Նյու Յորքում բնակարանների գները 15% ավելի ցածր են եղել բրիտանական մայրաքաղաքից: Ինչպես նշվում է Salvills-ի կատարած ուսումնասիրության մեջ՝ հոնկոնգյան անշարժ գույքի շուկայի նման ցուցանիշների գլխավոր պատճառները, թերևս, երեքն են: Բնակարանների գների աճին նպաստում են հիփոթեքային վարկերի չափազանց ցածր տոկոսադրույքները, բնակարանների պակասը, ինչպես նաև Չինաստանից հարուստ գնորդների անհավանական հոսքը: Ընդ որում, մեկ այլ Centaline Property Agency Ltd. ընկերության կատարած հետազոտությունների համաձայն, նման իրավիճակը Հոնկոնգում կշարունակվի, և առաջիկա 1-1.5 տարվա ընթացքում գներն անշարժ գույքի շուկայում կշարունակեն աճել: Անշարժ գույքի շուկայում դրությունը քիչ շտկելու նպատակով, 2010 թ-ի նոյեմբերին, Հոնկոնգի կառավարությունը քայլեր է ձեռնարկել, ըստ որի տարեկան կկառուցվի մոտ 20 հազար նոր բնակարան և կավելացվի գույքահարկը: Նշենք նաև, որ ըստ m-2.ru լրատվական կայքում տեղադրված տվյալների՝ այսօր Հոնկոնգում առաջարկվող 130-200 քառակուսի մետր մակերեսով բնակարանի 1 քառակուսի մետրի միջին արժեքն է մոտ 21,000 ԱՄՆ դոլլար:

Ամերիկյան և բրիտանական կառուցապատող ընկերությունները փոխում են իրենց դիրքորոշումը: Համաշխարհային առաջատար կառուցապատողները հրաժարվում են մարդկային երևակայությունը ցնցող երկնաքերերի շինարարությունից հօգուտ ավելի ավանդական, բայց համեմատաբար եկամտաբերներ կառույցների: Bloomberg լրատվական գործակալությանը տրված հարցազրույցում բրիտանացի ճարտարապետ Քեն Շաթլուորթը (Նորման Ֆոսթերից) հայտարարել է, - «ցուցամոլության դարաշրջանն անցյալում է: Փողն է ամեն ինչ ղեկավարում, և եթե դու կարող ես կրկնակի մատչելի շինարարություն իրականացնել՝ դու դա կանես»: Ըստ տվյալների՝ Սիթիում կառուցվող որոշ երկնաքերեր, այնուամենայնիվ, կավարտվեն, սակայն դրանք, թերևս, կլինեն վերջինները: Օրինակ՝ մարտին Commercial Estates և Hammerson ընկերությունները, որ նախատեսում էին կառուցել 63 հարկանի աշտարակ, հայտարարեցին, թե փոխել են իրենց մտադրությունը, և շինությունը կունենա ընդամենը 32 հարկ: Hammerson ընկերության գործընկեր, փորձագետ Մարտին Ջեփսոնը նշել է, - «Բարձրահարկ շինությունը շատ ծախսատար կլիներ, դրա համար էլ մենք վերանայեցին նախագիծը»: Ինչպես հաղորդում է Bloomberg-ը նույն իրավիճակն է նաև Միացյալ Նահանգներում: Նյու Յորքում, որտեղ 2013 թվականին նախատեսվում է Համաշխարհային առևտրային կենտրոնի բացումը, մինչև այս տասնամյակի վերջ ընդամենը մի քանի երկնաքեր կկառուցվի: Ցածրահարկ և ավանդական շինությունների նկատմամբ հետաքրքրության աճը բացատրվում է երկնաքերերի ծախսատարությամբ: Այսպես՝ Լոնդոնում երկնաքեր աշտարակի 1 քառակուսի մետրի շինարարությունը 50-150 ֆունտ ստեռլինգով թանկ է, քան ավանդական շինությանը: Օրինակ՝ 46 հազար քառակուսի մետր ընդհանուր տարածք ունեցող երկնաքերի կառուցումը կազմում է մոտ 150մլն ֆունտ ստեռլինգ, որը կրկնակի թանկ է, քան ավանդական շենքի կառուցումը: Նման տարբերությունը պայմանավորված է որոշ հանգամանքներով՝ բարձրահարկ շինությանն անհրաժեշտ է հատուկ ինժեներական լուծումներ, բավականին ամուր հիմքեր և ճարտարապետական անսովոր և զարմացնող նախագծեր: Բացի վերոնշյալը երկնաքերերը ներդրումային տեսանկյունից անհրապույր են: Բանն այն է, որ սեփականատերերը, չեն կարող օգտագործել իրենց անշարժ գույքը մինչև շինարարության ավարտը: Այսինքն՝ նրանց ներդրումները բավական երկար ժամանակ եկամուտ չեն բերի: Սակայն հրապուրիչ երկնաքերերը ոչ բոլոր երկրներում են զիջում իրենց դիրքերը: Առավել զարգացած երկրներում երկնաքերերի բումը անցյալ դարի 70-90-ական թվականներն էին, իսկ այժմ արդեն նրանց փոխարինում են առավել ֆունկցիոնալ, կանաչ նախագծերը: Սակայն Ասիայում, որտեղ գրանցվում է ՀՆԱ-ի բավականին աճ, առաջիկա 20 տարում կգերիշխեն այն գաղափարները, որ պետք է կառուցել բարձր և հրապուրիչ: Իսկ դա նշանակում է, որ երկնաքերեր նախագծող ճարտարապետները դեռևս պահանջարկ կունենան, բայց արդեն Չինաստանում, Հնդկաստանում կամ էլ արաբական երկրներում:

Դուբայի իշխանությունները որոշել են, որ երկրի բոլոր շինությունները, այդ թվում նաև աշխարհի ամենաբարձր «Բուրջ Խալիֆա» երկնաքերը, կստանան սեփական QR(Quick Response)-կոդ, որն իր մեջ կպարունակի շինության մասին ամբողջական տեղեկատվություն: Քաղաքի ղեկավարությունը համոզված է, որ այդ կոդը քաղաքի բոլոր բնակիչներին հնարավորություն կտա ցանկացած շինության մասին ստանալ անհրաժեշտ տեղեկատվություն, ինչպես նաև ավելի կհեշտացնի քաղաքացիներին ծառայությունների մատուցումը Դուբայի պետական և քաղաքային իշխանությունների կողմից: Բացի շինության մասին ընդհանուր տեղեկություններից, QR-կոդն իր մեջ կպարունակի տվյալներ կառույցի սեփականատերերի, վարձակալների, մակերեսների և այլնի մասին: Այս կոդը հնարավորություն կտա քաղաքի հատուկ ծառայություններին անմիջապես տեղեկանալ արտակարգ իրավիճակներին, օրինակ հստակ տեղայնացված հրդեհի մասին: Հեռախոսի տեսախցիկի միջոցով օգտագործողը կարող է տեղեկանալ շինությունում իրականացված վերջին ստուգումների, հնարավոր խախտումների և տուգանքների մասին: Նման նախագծի իրականացումը Դուբայի համար շատ կարևոր է, եթե հաշվի առնենք, որ այդ քաղաքում ընդհանրապես զարգացած չէ հասցեների համակարգը: Այնտեղ շինությունները չունեն համարներ, վերջիններս ներկայացվում են միայն փաստաթղթերում: Այս նախագծի շրջանակներում նախատեսվում է իրականացնել նաև «զրո այցելություններ» ծրագիրը, երբ հասարակ քաղաքացին ստիպված չի լինի ամեն անգամ գնալ քաղաքապետարան և բնակարանների հետ կապված բոլոր գործողությունները կիրականացնի հեռախոսով QR-կոդի շնորհիվ: QR-կոդը երկնիշ շտրիխ կոդ է, որը նախագծել է ճապոնական Denso-Wave ընկերությունը: Այս շտրիխ կոդում կոդավորվում է բազմազան տեղեկատվություն: Այն բաղկացած է տարբերանշաններից՝ ներառյալ այբուբեն, թվեր, հատուկ տարբերանշաններ: Մեկ QR-կոդը կարող է պարունակել 7089 թիվ կամ 4296 տառ: Դուբայը կլինի երկրորդ քաղաքը Նյու 3որքից հետո, որը կօգտագործի այս հնարավորությունը շինությունների կառավարման գործում:

Ապրիլին բրիտանական Chesterton խորհրդատվական ընկերությունը հրապարակել է իր ուսումնասիրությունների արդյունքները նվիրված էլիտար անշարժ գույքի ձեռք բերմանը: Ընկերությունը ուսումնասիրելով անշարժ գույքի համաշխարհային շուկաները, հաշվարկել է՝ քանի տարի է անհրաժեշտ սոցիալական միջին դիրք գրավող ընտանիքին գումար հավաքել սեփական երկրում էլիտար բնակարան գնելու համար: Ուսումնասիրության արդյունքում առաջին տեղը գրավել է Հոնգ Կոնգը: Այստեղ էլիտար բնակարանի միջին արժեքը կազմում է $3.6 մլն և միջին խավին պատկանող ընտանիքին, իր տարեկան $17.5 հազար եկամուտով, առնվազն 205 տարի է պետք էլիտար բանկարան գնելու համար: Երկրորդ տեղը զբաղեցրել է Մոսկվան: Ըստ ընկերության հաշվարկների՝ մոսկվաբնակների տարեկան միջին եկամուտը կազմում է $35.2 հազար, իսկ էլիտար բնակարանի միջին արժեքն է $3.9 մլն: Հետևաբար բնակարան գնելու համար միջին սոցիալական դիրք գրավող ընտանիքը պետք է առնվազն 113 տարի գումար կուտակի: Համեմատաբար դժվար է նաև էլիտար բնակարան գնել Լոնդոնում և Նյու Յորքում: Այստեղ հասանելիության ցուցանիշները համապատասխանաբար կազմում են 65 և 55 տարի: Կիևում բնակարան գնելու ցուցանիշը 39 տարի է, տարեկան $23 հազար միջին եկամուտի պարագայում: Բնակարանների արժեքն է $900 հազար: Փարիզում և Ժնևում էլիտար բնակարան գնելու համար ընտանիքը պարտավոր է սպասել մոտ 32 տարի: Ամենացածր ցուցանիշներից մեկը գրանցվել է Արաբական Միացյալ Էմիրություններում՝ Աբու Դաբիում, 11 տարի: Փորձագետները նման ցուցանիշը բացատրում են ոչ միայն այս քաղաքի սոցիալական միջին դիրք գրավող ընտանիքների բարձր եկամուտներով (մոտ $144 հազար), այլ ընտանիքների անդամների ավելի մեծ քանակով (միջինը 10, իսկ Եվրոպայում 2-3): Եթե մենք բերենք նմանատիպ մոտավոր հաշվարկ Երևանի համար, ապա պատկերը կլինի այսպիսին. եթե միջին եկամուտներով ընտանիքը վաստակում է տարեկան մոտ $7-8 հազար և էլիտար բնակարանի գինն է $250-300 հազար, ապա կարիք կլինի մոտ 35-40 տարի դրա ձեռքբերման համար: Սակայն, ինչպես մենք տեսնում ենք, Chesterton-ի և մեր հաշվարկներում հաշվի չեն առնվել ընտանիքի այլ ծախսերը, ինչպիսիք են սննդի, կոմունալ, կրթական, առողջապահական և այլ ծախսեր: Ընտանիքների բոլոր ծախսերը հաշվի առնելուց հետո, էլիտար բնակարանների գնման համար պահանջվող տարիները զգալիորեն կավելանան, իսկ միջին խավի երևանցիների համար այս հաճույքը գործնականորեն անհասանելի է: